شهید استاد مطهری در کتاب حق و باطل جملاتی به این مضمون نوشته است :

 از کودکی همیشه این سوال برایم مطرح بود که :

چرا قطار تا وقتی ایستاده است کسی به او سنگ نمی زند !؟
اما وقتی قطار به راه افتاد سنگباران می شود !

این معما برایم بود تا وقتی که بزرگ شدم و وارد اجتماع شدم، دیدم این‏ قانون کلی زندگی ما ایرانیان است که هر کسی و هر چیزی تا وقتی که ساکن‏ است مورد احترام است !

تا ساکت است مورد تعظیم و تبجیل است...
اما همینکه به راه افتاد و یک قدم برداشت نه تنها کسی کمکش نمی‏کند ،

بلکه‏ سنگ است که بطرف او پرتاب می‏شود

و این نشانه یک جامعه مرده است

ولی یک جامعه زنده فقط برای کسانی احترام قائل است که :

متکلم هستند نه‏ ساکت ، متحرکند.

نه ساکن، باخبرترند نه بی‏خبرتر "